Quela matina
Fiucava quela matina quarantatri ann fa,
quand quel bagai al turnava a ca,
l’era na a mesa, a fa al cereghett,
la facia l’era rusa e i man gh’evan al pichett.
L’era fada a balott, l’era tutt bagna,
al nava da cursa, ga mancava minga al fia.
Tut inturnu l’era pas e tranquillità
e mila parpai sa videva sgurà.
La gent, quieta, la turnava ai so cà,
urmai l’era misdì, gh’era prunt al disnà.
Tutt l’era bianc, l’era un dì special,
un dì da pas: L’era Natal.
Al bagai da cursa al và su in cà,
e dala finestra al sa mett a vardà
si, perché propi sota, in dal camp dal Gaina
al ga giò i farit per ciapà una quei pasarina.
Manca fala apposta al ved un uselett
che propi in quel mument l’è ciapa dal farett;
in men che sa disa l’è gio da cursa
e cume un segus che al da la rimborsa,
l’è in mezz ala nev, dananz al farett
e, cunt i öcc che sbarlusis al varda l’uselett.
L’è viv al sbatt, al cerca da scapà,
ma quel bagai al vör minga mulà.
L’è tropp bell, n’ha mai vist cume quell,
al so pà al ga dis:” T’e ciapa un muntanell.”
Ai pe dal lecc, du o tri regai,
ma l’uselin che g’ha ciapa al bagai,
na var tanti, tanti dabun,
puse di aranz, mandarit e turun.
Che dì quel Natal, per al fiulet!
Tanti n’è pasa, n’ha mangia da michett,
però quel regal al regurdarà sempar al bagai,
anca se tanti n’è pasa da Natai,
un regal dura poc mes, perché la libertà
un bel dì da Marz l’uselin l’ha truvaa.
Donato 2 Marzo 2003
Tratto da fatto realmente accaduto il S. Natale dell’anno 1959 o 60