Ul paisan
L'è pasaa al temp dal Ranza,
quand al nonu Duna l'ingrasava la manza!
I pra i eran giardin, i bosc i eran nett,
nisun spurcava in gir per i stradett.
Ghera minga recinziun nè fil spina,
nisun nava a balà giò i pra.
I gai cantavan dent i pulee
e in dì bursitt ghera minga danee.
I bagai i eran tanti, spurc ma cuntent
e cun alegria favan rid la gent.
Nisun sa lamentava se i stall i spuzzavan
o se una quei voelta i asnitt i ragiavan.
La ciaf dala porta l'era sota al zerbin
e in su al tavur una tazza da vin.
La vita l'era dura ma minga da cann,
tucc sa cugnusevan tucc sa davan una mann.
Quest al sucedeva cinquantann fa
ma per un quei d'un al par un'eternità.
Adess semm balos ghemm tanti assuciaziun
tucc disan la sua, ma lavurà nisun!
Chi vor fà quescoss l'è subit ferma
magari perchè al brusa i foi dal sò pra!
Se al gal al canta ta la fan cupà,
se la stala la spuzza ta la fan spustà!
I bagai gan pu in de nà a giugà,
pà e mamm in tropp ciapà a lavorà.
I bursitt adess in pienn da danee,
sempar pusè voei invece i nost pulè.
L'aria l'è spurca e anca bosc e pra
i fium e i lac in sempar pusee malaa.
I giald i ros i verd tucc g'han rasun,
tucc cascian ball, tucc voran suvenziun.
Tucc disan la sua tucc g'han rasunn,
ma che volta indre i manic a ghè nisun.
Ma cum'è al diseva al mè nonu Fuinn,
"Sa ta pientat la vit a ta bevat al vin!
Donato 92