Milly ( La gata dala mia tusa )
La gata che tucc i dì la ta svegliava,
che sul to lecc la saltava e ta ciamava,
adess la riposa sota al pomm granaa;

Milly l’era ruvada d’Agost ses ann fa
e da quel dì l’era diventada la padrona dala cà;
l’era negra, rusa, e culur dala ciuculata,
la ciapava ratt, lusertul, l’era un amur d’una gata!
Da quel dì che in cà l’era ruvada
a numm tucc la s’era affeziunada
e, anche la lupa che l’era un cucciolott
la faseva giugà in del so scatulott.

Per Cristina l’era tutt: sveglia giucatul, amis
e se una quei volta la ghe tirava i barbis
Milly l’era sempar lì che la cercava
e per fas sintì le la miagolava.
Senza fa frecass, quand te cumpii i ann,
l’ha mangiaa la turta e l’è nada senza fa bacann,
l’è stada un po su la finestra a vardà dent,
l’ha vist che in cà tucc serum cuntent.

Piann piann i lus i sen smurzaa,
tucc i gent dela cà sen adurmentaa,
ti ta set partida senza vultass indree
per mai pù turnà cunt i tò pee.

La gata che per tanti ann la ta fa giugà
da quell dì l’è pù turnada a cà.
L’era là per tera, da part dala strada
cunt i occ vert che vardavan la contrada.
Lasa pur nà i lacrim al tò dispiasè,
l’è all primm, regordes, olter ghe n’è.
Per fortuna però al temp tutt el medega,
i robb bei i a galegia quei brutt i annega.
Ciao Milly
Donato 01/07/2000