Guera e Pas
(Primo premio Mandarino d'oro 2015 Valbrona)
S'eri un bagai quand in cà dal nonu Pedar
giugavi cunt l'elmett da fer verd e negar.
L'era fa la guera dal quindas desdott
e tucc i so ricordi i eran saraa dent in un scaturott.
"Nonu cuntum su quand ta sparavat cunt ul muschett
e in su l'Adamell ta infilzavat al nemis in su i baiunett!
Anca al me pà l'è na in guera: la Grecia, l'Albania,
l'ha vist la mort in facia, la Germania e la presunia."
Anca lu al ma dis nagott, al dis che al sa ragorda pù
che la guera l'è bruta e l'ha minga vuruda lu.
"Dimm un quei coss, dim se a te spara,
ma in finn dala fera quanti nemis a te mazzaa?"
"Sculta i me paroi bagai e tegni ben in ment,
numm da sparà serum minga cuntent.
Qui da l'oltra part i eran nost amis, fiur da giuventù,
un culp da canunn e poe i gheran più."
"I sulda i eran ubbliga a fala, vorevan minga la guera,
a tucc premeva vess a cà cunt la sua famiglia e cultivà la tera.
Saravi i occ e vedevi i me gent, la dona, i bagai e al me pà maraa,
vurevi savè se la Bruna l'era razzaa e se al so vitell l'era biund o l'era pezzaa."
"Quand poe fini la guera l'è ruvada la pas e mi son naa a cà,
al mè penser l'era per qui che è resta là.
Bagai cumè mi, giuvinn pienn da speranz,
che una palotula o un un culp da canunn i han mandaa innanz."
"Questa l'è la guera o bagai e nusunn da numm la vor fa
e quei che ma manda la fann per guadagnà.
La gent cume numm voran pas e tranquilità,
lavurà e sta in famiglia cun la mamm e al so pà.