Famm
Vuraria cuntà su quel che oh pensa l’oltar dì,
che me n’ha dent in dal co e che vor pu na fò da lì.
Un pensier pinin che ma rudega al cervell,
che cerchi da cambià ma che al turna sempar quell.
Seri lì in dal barbe a specie al mè turnu,
la gent l’era poca ma al Giampedar al ga girava inturnu.
Per pasà al temp ciapi in man al giurnal
E intant che a speci lengi quatar bal.
Al giurnal l’è nov, ma i ball in i stess da ier,
guera, petroli, famm, propi cumè l’ultrer.
In prima pagina sa parla da carestia
E un bagai scarni l’è lì in futugrafia.
Sota un tuchell sa ved un’oltra figura,
quest l’è grass, ben visti, divers da quell da sura.
Giri la pagina senza pensac,
vardi al barbe, ga manca amò un tacc.
Lengi i nutizi, vun l’ha vingiu al lott,
un’oltar l’è falii cun la fabbrica da biscott.
In qui do facc che però ma turna in ment,
vuna l’è trista, quel’oltra surident.
Torni indre e provi a dumandamm :
“Chi di du l’è quell che mor da famm”?
Vun la facia scarnida ma surident,
l’oltar grass, ben visti ma minga cuntent.
Do famm divers che ta fan sufrì,
do famm divers che ta fan murì.
Vuna l’è la famm dal corp, la ta fa maa al ventar;
l’oltra l’è la fam dal spirit ma la ta rudega dentar.
Num morum da questa, sem sempar a cercà,
curum tut al dì senza mai truvà.
Morum sui strad per la velocità,
morum in di ca da tucc desmentega.
“E alura”? Disarii in da l’è al problema?
Sia vun che l’oltar moran insema !
Sì l’è vera, ma perché murì
Quand al voi al sa po riempì?
Se al grass e al magar sa dann la man
Tut cambiaria da incoeo al duman
La carna cresaria in su la facia suridenta
E quela grasa la saria puse contenta.
Donato Settembre 1998